Jak obliczyć ERA

Earned run average (ERA) to średnia liczba punktów zasłużonych, na które pitcher pozwala na dziewięć inningów. Odpowiada na proste pytanie: gdyby ten pitcher rzucił cały mecz, ile punktów zasłużonych oczekiwałbyś przy jego obecnym tempie?

Punkt zasłużony to każdy run, który wchodzi bez pomocy błędu w polu lub passed ball. Official scorer decyduje, które runy są zasłużone; niezasłużone wciąż liczą się na tablicy, ale nie wchodzą do ERA, więc pitcher nie jest obciążany za błędy obrony.

ERA = Punkty zasłużone × 9 ÷ Inningi

Ponieważ inningi zapisuje się w trzecich częściach, najpewniejszy sposób zastosowania wzoru to outy. Dziewięć inningów to 27 outów, więc równoważny wzór to ERA = punkty zasłużone × 27 ÷ outy. Ten kalkulator zawsze pracuje na outach, a potem zaokrągla wynik do dwóch miejsc po przecinku.

W ligach z krótszymi meczami zamień 9 na długość meczu — na przykład punkty zasłużone × 7 ÷ inningi dla meczów siedmioinningowych.

1. Zsumuj punkty zasłużone przypisane pitcherowi. Pomiń niezasłużone.
2. Przelicz inningi na outy. Pomnóż pełne inningi przez 3 i dodaj cyfrę po kropce: 36.0 to 108 outów, 6.2 to 20 outów.
3. Pomnóż punkty zasłużone przez 27 (lub przez 21 dla meczów siedmioinningowych).
4. Podziel przez outy i zaokrąglij do dwóch miejsc po przecinku.

Przykład: 12 punktów zasłużonych w 36 inningach → 12 × 27 ÷ 108 = 3.00. To to samo co 12 × 9 ÷ 36, bo 36 inningów to dokładnie 108 outów.

Inningi używają notacji baseballowej, nie zwykłych ułamków dziesiętnych. Cyfra po kropce liczy outy w niedokończonym inningu: .0 oznacza pełny inning, .1 jeden out, .2 dwa outy. Trzeci out kończy inning, więc po 5.2 następuje 6.0 — nie ma 5.3.

Traktowanie notacji jak ułamków dziesiętnych cicho wypacza wynik. Przy 1 punkcie zasłużonym w 6.1 inningu poprawna ERA to 1.42; podstawienie 6.1 jako ułamka daje 1.48. Przy dodawaniu inningów dodawaj outy: 5.2 + 1.1 to 17 + 4 = 21 outów, czyli 7.0 inningu.

Każdy wiersz poniżej obliczono tym samym kodem co kalkulator.

Ta sama linia szkolna na skali dziewięcioinningowej dałaby 2.57 — dlatego ważne jest porównywanie ERA liczonych w ten sam sposób.

WHIP (walks plus hits per inning pitched) to (walki + hity) ÷ inningi. ERA liczy runy, które faktycznie weszły; WHIP liczy, ilu batterów doszło na bazę hitem lub walkiem, niezależnie od tego, czy zdobyli runa.

Obie często idą w parze, ale nie zawsze: pitcher, który pozwala na wielu baserunnerów i ich stranduje, może mieć niską ERA przy wysokim WHIP. Patrząc na obie, masz pełniejszy obraz.

FIP (fielding independent pitching) używa tylko strikeoutów, walków, hit by pitch i home runów — wyników bez udziału fielderów — i dodaje stałą ligową, by wynik czytał się w tej samej skali co ERA.

ERA opisuje to, co się stało, w tym obronę i sequencing. FIP szacuje, na co pitcher mógłby pozwolić przy przeciętnej obronie i szczęściu na piłkach w grze. Żadna nie jest „właściwa”; duża różnica to sygnał, by przyjrzeć się bliżej. Wróć do kalkulatora ERA.